India Bangladesh Border Issue (T/E 19.10.2026))
⚛️🪷☀️🍃@🌳
నిన్న (18.10.2026) భాజపా తన అధికారిక సామాజిక మధ్యమంలో భారతదేశం మరియు బాంగ్లాదేశ్ యొక్క ఎంక్లేవ్‌లకు సంబంధించిన ఒక వీడియోను పెట్టింది. దానిలో తెలంగాణకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న లోకసభ సభ్యుడు శ్రీ కొండ విశ్వేశ్వర రెడ్డి భారతదేశంలోని బంగ్లాదేశ్ ఎంక్లేవ్‌లు మరియు బాంగ్లాదేశ్ లోని భారతదేశ ఎంక్లేవ్‌ల గురించి చెప్పారు. ఆ సరిహద్దు వివాదం గురించి విని మరింత తెలుసుకోవాలి అనిపించింది. కృతిమ మేధ సహాయంతో వివరాలు తెలుసుకొని విశ్లేషించుకొని మరియు నిర్ధారించుకుని ఈ వ్యాసం రూపొందించాను.
భారతదేశం మరియు బాంగ్లాదేశ్ సరిహద్దుల వద్ద ఉన్న ఎంక్లేవ్‌ల (Enclaves / పక్షేత్రాలు) సమస్య శతాబ్దాల నాటిది మరియు అత్యంత క్లిష్టమైనది. 1947లో దేశ విభజన సమయంలో సర్ రెడ్‌క్లిఫ్ గీసిన సరిహద్దుల కారణంగా బాంగ్లాదేశ్ భూభాగంలో భారతదేశ 111 ఎంక్లేవ్‌లు (సుమారు 17,160 ఎకరాలు), అలాగే భారతదేశ భూభాగంలో 51 ఎంక్లేవ్‌లు (సుమారు 7,110 ఎకరాలు) బాంగ్లాదేశ్‌కు కేటాయించబడ్డాయి. దీంతో ఇరు దేశాల ప్రజలు ఎన్నో దశాబ్దాలుగా తీవ్ర ఇబ్బందులు పడ్డారు.
ఈ ప్రాంతాలు వేరే దేశం భూభాగం మధ్యలో చుట్టుముట్టబడి ఉండటం వల్ల, చుట్టూ ఉన్న దేశం అక్కడికి విద్యుత్, రోడ్లు, పాఠశాలలు, ఆసుపత్రులు వంటి కనీస సౌకర్యాలను అందించలేకపోయింది. స్వదేశ అధికారులకు ఆ ప్రాంతాలకు వెళ్లేందుకు సరైన దారులు కూడా ఉండేవి కావు. ఇంకా ఎంక్లేవ్‌లలో నివసించే ప్రజలకు ఇరు దేశాల్లోనూ సరైన పౌరసత్వం లేదు. తీవ్రమైన అనారోగ్యం పాలైనా, ఉన్నత చదువులు చదవాలన్నా ఈ ప్రజలు సరిహద్దులు దాటి వెళ్లాల్సి వచ్చేది. కానీ సరైన పత్రాలు లేకపోవడంతో వారు అక్రమ చొరబాటుదారులుగా పరిగణించబడే భయం ఉండేది. దీనివల్ల వారు ఒకేచోట బందీలుగా జీవించాల్సి వచ్చింది. వారు ఏ దేశ ప్రభుత్వానికి చెందకపోవడంతో ఓటు హక్కు, పాస్‌పోర్ట్ లేదా ఇతర అధికారిక గుర్తింపు పత్రాలు ఉండేవి కావు. పోలీసులు లేదా రక్షణ రంగానికి చెందిన అధికార యంత్రాంగం సరిగ్గా చేరుకోలేకపోవడంతో ఈ ప్రాంతాలు నేరస్థులకు, అసాఘిక శక్తులకు అడ్డాగా తయారయ్యింది. దొంగతనాలు, అక్రమ రవాణా లాంటి సమస్యలు విపరీతంగా పెరిగాయి.
దీంతో ఈ సమస్య పరిష్కారానికి భారత ప్రధాని జవాహర్‌లాల్ నెహ్రూ మరియు అప్పటి పాకిస్తాన్ ప్రధాని (బాంగ్లాదేశ్ ఏర్పడక ముందు) ఫిరోజ్ ఖాన్ నూన్ మధ్య 1958లో నెహ్రూ - నూన్ ఒప్పందం కుదుర్చుకునే ప్రయత్నం చేశారు, కానీ భారత రాజ్యాంగం ప్రకారం దేశ భూభాగాన్ని వేరే దేశానికి ఇవ్వడానికి ప్రధాని లేదా ప్రభుత్వానికి నేరుగా అధికారం లేదని, రాజ్యాంగ సవరణ తప్పనిసరి అని 1960లో భారత అత్యున్నత న్యాయస్థానం తీర్పు ఇచ్చింది. అలాగే అప్పట్లో పశ్చిమ బెంగాల్ నుంచి తీవ్ర నిరసనలు వ్యక్తమవ్వడంతో ఈ ప్రయత్నం ఆగిపోయింది.
1971లో బాంగ్లాదేశ్ ఏర్పడిన తర్వాత, 1974లో భారత ప్రధాని ఇందిరా గాంధీ మరియు బాంగ్లాదేశ్ అధ్యక్షుడు షేఖ్ ముజీబుర్ రెహ్మాన్ మధ్య చారిత్రాత్మక భూ సరిహద్దు ఒప్పందం కుదిరింది, కానీ 1975లో షేఖ్ ముజీబుర్ రెహ్మాన్ హత్యకు గురవడం వల్ల బాంగ్లాదేశ్‌లో రాజకీయ అస్థిరత ఏర్పడింది అలాగే భారతదేశంలో భూభాగాన్ని ఇచ్చిపుచ్చుకోవడానికి వీలుగా లోకసభలో రాజ్యాంగ సవరణ చేయడానికి అవసరమైన మూడింట రెండు వంతుల (2/3rd) మెజారిటీ మరియు సరిహద్దు రాష్ట్రాల (పశ్చిమ బెంగాల్, అస్సాం, మేఘాలయ, త్రిపుర) మద్దతు దొరకకపోవడంతో భారత్ ఆ ఒప్పందాన్ని లోకసభలో ఆమోదించలేకపోయింది.
ఇక 1992 లో బాంగ్లాదేశ్‌కు చెందిన "దహా గ్రామ్ - అంగర్‌పోతా" అనే పెద్ద ఎంక్లేవ్‌కు తమ ప్రధాన భూభాగంతో సంబంధం ఉండటం కోసం, భారత్ తన భూభాగంలోని "తీన్‌బిగా కారిడార్" అనే చిన్న భాగాన్ని బాంగ్లాదేశ్ ప్రజల రాకపోకల కోసం లీజుకు ఇవ్వడానికి అంగీకరించింది
మళ్ళీ 2011లో మన్మోహన్ సింగ్ ఢాకా పర్యటన సందర్భంగా బాంగ్లాదేశ్ ప్రధాని షేఖ్ హసీనాతో కలిసి 1974 ఒప్పందానికి సంబంధించిన అదనపు ప్రోటోకాల్ పై సంతకం చేశారు, కానీ రాజ్యసభలో ఈ బిల్లు ప్రవేశపెట్టినప్పుడు ప్రతిపక్షాలు మరియు పశ్చిమ బెంగాల్, అస్సాం రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు తీవ్రంగా వ్యతిరేకించాయి. దీనివల్ల కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం ఈ బిల్లును పార్లమెంట్‌లో గట్టెక్కించలేకపోయింది.
ఆఖరిగా 2014లో ప్రధాని నరేంద్ర మోదీ అధికారంలోకి వచ్చిన తర్వాత, ఈ సమస్యను పరిష్కరించకపోతే సరిహద్దు భద్రత మరియు బాంగ్లాదేశ్‌తో సంబంధాలు మెరుగుపడవు అని గుర్తించి, వెనువెంటనే ప్రభుత్వం ఈ విషయమై పశ్చిమ బెంగాల్ ముఖ్యమంత్రి మమతా బెనర్జీతో పాటు అస్సాం, త్రిపుర, మేఘాలయ ప్రభుత్వాలను ఒప్పించి 100వ రాజ్యాంగ సవరణ చట్టం (119వ రాజ్యాంగ సవరణ బిల్లు) కు లోకసభలో అన్ని పార్టీల ఏకగ్రీవ మద్దతు లభించింది.
దీంతో 6 జూన్ 2015న భారతదేశ ప్రధాని మోదీ, బంగ్లాదేశ్ ప్రధాని షేఖ్ హసీనాలు ఢాకాలో ఆఖరి ఒప్పందంపై సంతకాలు చేసి, 31 జూలై 2015 నుండి ఎంక్లేవ్‌ల సమస్యకు శాశ్వత చరమగీతం పాడారు.
ఈ విధంగా దాదాపు 41 సంవత్సరాల పాటు (1974 నుండి 2015 వరకు) ఇరు దేశాల ప్రభుత్వాలు నిరంతరం ప్రయత్నాలు చేస్తూ, అంతర్గత రాజకీయ మరియు చట్టపరమైన సమస్యలను అధిగమించి చివరకు విజయం సాధించాయి.
ఈ చారిత్రాత్మక భూ సరిహద్దు ఒప్పందం (Land Boundary Agreement - LBA, 2015) ద్వారా 31 జూలై 2015 అర్ధరాత్రి ఇరు దేశాలు ఈ ఎంక్లేవ్‌ల మార్పిడిని అధికారికంగా అమలు చేశాయి. దీని ద్వారా బంగ్లాదేశ్ భూభాగంలో భారతదేశానికి చెందిన 111 ఎంక్లేవ్‌లు బాంగ్లాదేశ్‌కు బదలాయించబడ్డాయి, అలాగే భారతదేశ భూభాగంలో బాంగ్లాదేశ్‌కు చెందిన 51 ఎంక్లేవ్‌లు భారతదేశానికి బదలాయించబడ్డాయి, ఎంక్లేవ్‌లలో నివసించే ప్రజలకు తమకు నచ్చిన దేశ పౌరసత్వాన్ని ఎంచుకునే స్వేచ్ఛను కల్పించారు. దీంతో దశాబ్దాలుగా అభాగ్యులుగా బతికిన ఆ ప్రజలకు చట్టపరమైన గుర్తింపు లభించి, గౌరవప్రదమైన సాధారణ జీవితాన్ని గడపడం ప్రారంభించారు.
ఈ ఒప్పందం కేవలం భూభాగాల మార్పిడి మాత్రమే కాకుండా, ప్రపంచ చరిత్రలోనే శాంతియుతంగా కోట్లాది మంది మానవ హక్కులను కాపాడిన ఒక మైలురాయిగా నిలిచింది.
💭⚖️🙂📝@🌳
📖19.10.2026✍️
--------------
Yesterday (18.10.2026) BJP posted a video on its official social media regarding the enclaves of India and Bangladesh. In it, Lok Sabha member representing Telangana, Shri Konda Vishwaswara Reddy, talked about the enclaves of Bangladesh in India and the enclaves of India in Bangladesh. After hearing about that border dispute, I felt like I needed to know more. I have prepared this article after knowing, analyzing and verifying the details with the help of artificial intelligence.
The problem of enclaves (Enclaves) on the borders of India and Bangladesh is decades old and extremely complex. During the partition of the country in 1947, due to the borders drawn by Sir Radcliffe, 111 Indian enclaves (about 17,160 acres) in Bangladesh, as well as Bangladesh 51 enclaves (about 7,110 acres) in Indian territory. This caused great hardship to the people of both countries for many decades.
Since these areas were surrounded by another country's territory, the surrounding country could not provide them with basic facilities like electricity, roads, schools, and hospitals. The authorities of the home country did not even have proper access to these areas. Therefore, the people living in the enclaves did not have proper citizenship in either country. These people had to cross the border for serious illness or to pursue higher education. Because they did not have proper documents, they were afraid of being considered illegal immigrants. This forced them to live in one place. Since they did not belong to any government, they did not have the right to vote, passports or other official identification documents. Since the police or defense authorities could not reach these areas properly, these areas became a haven for criminals and anti-social elements. Problems like theft and smuggling increased exponentially.
To resolve this problem, an attempt was made to conclude the Nehru-Noon Agreement in 1958 between Indian Prime Minister Jawaharlal Nehru and the then Prime Minister of Pakistan (before the formation of Bangladesh) Feroz Khan Noon, but in 1960, the Supreme Court of India ruled that the Prime Minister or the government did not have the direct authority to give the country's territory to another country under the Indian Constitution and that a constitutional amendment was necessary. Also, this attempt was stopped due to strong protests from West Bengal at that time.
After the formation of Bangladesh in 1971, a historic land boundary agreement was signed between Indian Prime Minister Indira Gandhi and Bangladeshi President Sheikh Mujibur Rahman in 1974, but the assassination of Sheikh Mujibur Rahman in 1975 led to political instability in Bangladesh, and India was unable to ratify the agreement in the Lok Sabha due to the lack of the required two-thirds (2/3rd) majority in the Lok Sabha to amend the constitution to allow for the exchange of territory with India, and the support of the border states (West Bengal, Assam, Meghalaya, Tripura).
In 1992, India agreed to lease a small section of its territory called the "Teenbiga Corridor" to connect the large Bangladeshi enclave of "Daha Gram - Angarpotha" with its mainland.
Again, in 2011, during Manmohan Singh's visit to Dhaka, he signed an additional protocol to the 1974 agreement with Bangladeshi Prime Minister Sheikh Hasina, but when the bill was introduced in the Rajya Sabha, the opposition and the state governments of West Bengal and Assam strongly opposed it. Due to this, the Congress government could not get the bill passed in Parliament.
Finally, after Prime Minister Narendra Modi came to power in 2014, realizing that border security and relations with Bangladesh would not improve unless this issue was resolved, the government quickly convinced West Bengal Chief Minister Mamata Banerjee, as well as the governments of Assam, Tripura, and Meghalaya, to pass the 100th Constitutional Amendment Act (119th Constitutional Amendment Bill) in the Lok Sabha, which received unanimous support from all parties.
With this, on 6 June 2015, Indian Prime Minister Modi and Bangladeshi Prime Minister Sheikh Hasina signed the final agreement in Dhaka, ending the enclaves issue permanently from 31 July 2015.
Thus, for almost 41 years (from 1974 to 2015), the governments of both countries made continuous efforts, overcame internal political and legal problems, and finally succeeded.
The two countries formally implemented the exchange of these enclaves on the midnight of 31 July 2015 through this historic Land Boundary Agreement (LBA, 2015). Through this, 111 enclaves of India in Bangladesh were transferred to Bangladesh, and 51 enclaves of Bangladesh in India were transferred to India, and the people living in the enclaves were given the freedom to choose the citizenship of the country of their choice. With this, those people who had been living in misery for decades got legal recognition and started living a normal life with dignity.
This agreement was not just an exchange of territories, but also a milestone in world history that peacefully protected the human rights of millions of people.
💭⚖️🙂📝@🌳
📖19.10.2026✍️
Good 👍
రిప్లయితొలగించండి